Michael Löbbers heeft in de ogen van het team de eerste prijs verdiend voor het regelen en ritselen van zaken zoals, het inschrijven van het team, het aanschrijven van sponsoren, het ontvangen van sponsorgelden, het regelen van voeding, het samenstellen van een roeiteam, het vrij maken van dienst van de teamleden, het regelen van een team (Koos en Arjan) voor de huishouding en voor het verzorgen van ons natje en droogje . Michael, Bedankt.   Vrijdag 10 mei 2002 Eindelijk was het dan zover, het MBK sloeproeiteam kon, na veel trainen, weer aan de jaarlijks terugkerende sloeproeiwedstrijd "Harlingen-Terschelling" (HT-race) deelnemen. Om 12.15 was de start voor de eerste 10 roeiteams. Iedere 5 minuten gingen 10 boten van start. De laagste nummers vertrokken het eerst en de hoogste nummers het laatst. Er deden 134 boten mee aan de race. Wij waren om 12.50 uur aan de beurt om te starten, maar daar ging nog het één en ander aan vooraf! Velen van het roeiteam hadden de nacht van 9 op 10 mei slecht geslapen. De HT-race is een festijn waar veel fysieke kracht van de roeiers wordt verwacht. Ondanks dat geen roeier ben, maar de stuurman, heb ik ook een slechte nachtrust gehad. Ik denk dat het een soort "kanaalkoorts" is die voor alle deelnemers gelijk is! De afspraak was dat we om 10.00 uur in Harlingen aanwezig zouden zijn. Even was het zoeken naar de Pollux, zo heet de roeisloep waar het MBK al een paar jaar in roeit. Toen de boot niet 1,2,3 werd gevonden, brak bij mij het zweet uit, hij was toch wel gebracht? Omdat de sloep achter een ponton lag was zij vanaf de kade niet direct zichtbaar. De boot werd in orde gemaakt voor de wedstrijd. De dollen werden geplaatst, het roer werd geplaatst en de vlag werd door een grotere vervangen(dit was om de show te stelen). Er werd nog wat voeding en drank ingeslagen en de race kon beginnen. Helaas, om 11.00 uur moest het reglement, de vlag en de nummers worden afgehaald bij de wedstrijdcommissie. Maar Michael was om 10.30 niet te bekennen. Om 10.40 zag ik hem en ben samen met hem naar de commissie gegaan, dit was nog 15 minuten lopen. Hij ging de spullen ophalen en ik ging richting de VW-transporter, die al bij de pont stond, onze shirtjes ophalen. Deze moesten we aan om een eenheid van tenue te hebben. Het was 11.20 uur toen wij de commissie verlieten en naar de Pollux terugkeerden. We moesten nog een HT-vlag bij de volgboot afleveren en daarna zouden we ons verder voorbereiden op de wedstrijd. De volgboot moest om 12.00 uur de haven hebben verlaten om buiten de haven op de sloepen te wachten en deze te begeleiden naar Terschelling. Wij stonden om 11.25 uur voor een brug die ons de weg versperde. Om 11.55 uur ging de brug weer dicht en konden wij er weer door. Mathieu stond ons al op te wachten om de vlag over te nemen en ging in looppas naar de volgboot om deze af te leveren. Dat was op het nippertje. Want zonder de HT-vlag mag een volgboot niet deelnemen. Om 12.15 uur gingen wij los van de kant. Na nog wat warmroeien waren wij, het MBK-sloeproeiteam aan de beurt om onze startplaats in te nemen. Wij waren nummer 79 en moesten ons bij de startlijn ophouden. 12.50 uur: het startsein werd gegeven. We gingen als een speer door het water. De snelheid liep op tot ruim boven de 10 km per uur. Dit was een erg hoog tempo. We wisten dat we dit tempo niet de hele race konden volhouden. Maar bij de start, waar 10 boten van de startlijn loskomen, ben je wel verplicht om in een hoog tempo te starten. Anders blijf je achterliggen. Ik weet zeker dat de boten, die wij achterlieten, zo erg geschrokken en gefrustreerd waren, dat zij de strijd met de Pollux niet aandurfden. En dat bleek ook wel, want aan het einde van de race zijn wij door drie boten ingelopen. Na een halfuur racen lieten we ook de laatste boot, van de 10 die gelijk met ons waren gestart, achter ons. Dat werd tijd. Nu konden de slagen wat rustiger worden gezet. Het tij was uitgaand en we hadden het dus met ons mee. Voor ons uit zag ik de ploegen die 5 minuten voor ons waren gestart. Het MBK zal het MBK niet zijn of wij moesten en zouden ook deze achter ons moeten laten. Dus werd de gang er weer ingezet. Met een snelheid van boven de 10 km per uur liepen we op onze voorgangers in. Andre Marrenga (onze teller) telde hardop, 10…….11……….12………13 enz. Dat ging lekker zo, maar met zo'n hoog tempo zouden we nooit de finish halen. Dus het tempo werd weer even verlaagd en er kon even gepauzeerd worden. Iedereen kreeg gemiddeld maximaal 3 minuten. Maar niemand maakte gebruik van de volledige tijd. Het ging allemaal zo snel. Binnen 10 minuten hadden alle roeiers gepauzeerd. En werd het tempo er weer ingezet. Lange halen en veel kracht in het water. En niet te vergeten het laatste rukje voordat de riemen het water verlaten. Alle kracht moest vanuit het hele lichaam komen. Heerlijk wat een tempo, zelfs de dames die ons op de volgboot volgden, genoten van het tafereel. Ik heb nog een stukje video van het inhalen van diverse boten gezien en genoot van de beelden. Wat konden de roeiers roeien. Halverwege het water "de Vliestroom" werd het zicht minder en er ontstond een lichte mist. Het zicht werd ongeveer 500 meter. Met vlagen van 2 km. Ik was even een stukje film kwijt, maar wist dat we op de goede koers zaten. Plotseling zag ik de kwadrantton, die bij de ingang van het Schuitengat ligt. Nu wist ik dat het nog een zeker 1 uur roeien was. Het was zo snel gegaan, dat ik de kentering van het tij niet heb meegekregen. We hadden weer het tij met ons mee. Bij de boei SG 5 was een vernauwing en was het water zo ondiep dat er commissieleden in het water stonden en aangaven waar het dieper water was. Bij deze vernauwing was als het ware een trechtervorming waar alle boten doorheen moesten. Even ontstond er een opstopping van roeisloepen. Ook wij waren bij deze opstopping betrokken. Hier kwam het erop aan, de sterkste winnen. Ook wij moesten door. Door het elegant tussen de riemen van andere boten door te roeien heeft Klaas Regtop ons van een achterstand gered. Achter ons hoorden we nog de termen zoals: klote marine, het zal de marine weer niet wezen, en nog enkele woorden die ik maar even achterwege laat. Het tempo werd weer verhoogd, de mist was nog steeds aanwezig. Nu sloeg de vermoeidheid toe. Er werd meer gegriept en gegald. John kreeg kramp in zijn linkerhand maar wist het zo te onderdrukken dat hij nog tot aan de finish heeft doorgeroeid. Arnold kreeg kramp in zijn arm, been, en middenlichaam. Ik wist niet dat hij zoveel kracht had om nog door te roeien. Arme Jeroen had het lek. Hij brak af. Maar heeft zich nog kranig gedragen. Jeetje, wat waren de jongens af. Maar we moesten door. We gingen voor de beste plaats. Voor de haven van Terschelling was een rare bocht. Met een knap stukje stuurmanskunst wist ik de boot op een zodanige manier door de binnenbocht te halen dat de stuurman van het bootje welke we op dat moment inhaalde, zich het apelazerus schrok en van ons af stuurde, zodat wij een vrije doorgang kregen om zo in volle vaart de finish te bereiken. 3 uur en 1 minuut na de start, gingen we door de finishlijn. We hadden zo'n snelheid, dat ik direct naar de kant kon sturen zonder dat er geroeid werd. Daar werden we verwend met bier en champagne. De volgende dag was de prijsuitreiking. Wij hadden de 30e plaats "Overall" gehaald. Dit was de beste tijd ooit door ons neergezet. Jongens ik heb genoten, bedankt. Mart Marbus Stuurman van het MBK-sloeproeiteam