Zoals al vele jaren, was het MBK roeiteam (onder de naam Grando roeiteam) in Harlingen van de partij om deel te nemen aan de 30e editie van de Harlingen/Terschelling race (HT). De naamverandering had te maken met de sponsoring. Er was veel en hard getraind. Dit jaar waren we gebrand op een plek bij de eerste 15! Bij aankomst in Harlingen zei Mikeal: "er staat een strak windje". Inderdaad was de wind aangetrokken tot 5/6 bfr en dat was voor ons zeker niet gunstig. Na het warm roeien lagen wij om 14.20 uur aan de startlijn. 3, 2, 1 en start! Gelijk bulderde Mart, gelijk! 10 sloepen probeerde zo snel mogelijk de haven uit te roeien. Door de harde wind had Mart veel moeite om de Pollux op koers te houden. Gelijk, let op de slagroeiers riep Mart! Plotseling een klap, shit wat was dat? We werden aangetikt door een sloep. Niks aan de hand, werd er geroepen. Gelijk, gelijk bulderde Mart. We hadden de slag er behoorlijk in zitten en wilden dan ook als eerste de haven uit. Stoppen roeien riep Mart opeens. Stoppen hoezo? Mijn roer is stuk en als we doorgaan belanden we op de dijk. Een stand- by boot werd geroepen om ons uit de vaarroute te slepen en naar de Pieter te brengen. Bij de Pieter aangekomen begon Micheal gelijk om hout en schroeven te roepen. Er werd een kastdeurtje en wat spijkers gevonden. Even passen, nee te groot! Nog een keer zagen en passen, ja prima. Ik heb weinig roer, zei Mart maar we kunnen het proberen! Wie wil er verder, werd er geroepen? Iedereen riep ja want we kwamen om te roeien en niet om op te geven. Op dat moment dachten wij gediskwalificeerd te zijn vanwege de reparatie. Maakt niet uit zeiden wij. Al worden we niet opgenomen in de uitslag dan roeien we wel voor ons zelf want een goede tijd zit er toch niet meer in. Alle sloepen hadden de haven al verlaten dus gingen wij als laatste van start. Het werd een zware race vanwege de harde wind. Doordat Mart weinig druk op zijn roer had werden er meer zeemijlen afgelegd dan noodzakelijk was. Lange tijd waren er geen sloepen in zicht en roeiden wij, eenzaam, zo goed als wij konden. De stand- by boot van de Politie kwam voortdurend bij ons kijken of het wel ging. Na een lage tijd kwam de eerste sloep eindelijk in zicht. Het werd wat drukker op het water en dat gaf weer moed om door te gaan. Er werden wat sloepen ingehaald en we worstelde verder. Door de harde wind en de hoge golven werd het een ware slijtageslag. Helemaal stuk en toch maar door blijven roeien. Opeens kwam er een stand- by boot dichterbij om te melden dat we naar de vuurtoren moesten roeien. Duh, alsof wij dat niet weten! Maar toen we omkeken zagen we pas hoever we verlijerd waren. Het koste heel veel moeite om de sloep op de juiste koers te houden. Af en toe moest een kant minder kracht zetten om zodoende op de roeiers te kunnen sturen. In het Schuitengat aangekomen merkten we dat het water wat rustiger werd. Het ergste hadden we achter de rug. Op het laatste stuk naar de haven toe haalden we nog wat sloepen in. Rond 19.00 uur liepen wij de haven van Terschelling binnen onder luid gejuich en geklap van de toeschouwers. Daar krijg je elke keer weer kippenvel van. Bij binnenkomst werd besloten om zo snel mogelijk naar de Pieter te roeien zodat we naar de Stay-Okay konden om lekker te douchen en te eten. Later die avond hebben we er een borrelavond van gemaakt. De zaterdag werd door een ieder op eigenwijze doorgebracht. De meeste gingen op de fiets lekker het eiland op voor een hapje en een bakkie. Die middag was afgesproken om rond 15.00 uur op de Pieter te zijn. Er werd vis gebakken en de tap ging los, nou ja die was al los! Het werd een gezellige middag met familie en supporters. Om 20.00 uur ging de tent los. Er werd goede muziek gedraaid en de stemming zat er al snel in. Toen we van Gert Jan hoorden dat we gewoon in het klassement waren opgenomen was dat toch wel fijn om te horen. Met een geroeide tijd van 4 uur, 27 minuten en 30 seconden eindigden we nog voor het KIM in het klassement. Dit was 1 van de zwaarste wedstrijden uit de geschiedenis van de HT. Voor ons was het een overwinning op ons zelf. Als je als team na die tegenslag toch door kunt gaan dan weet je dat het goed zit.