De Lutine race is een wedstrijd van Terschelling naar Vlieland.
Gezien de afstand van 11 km leek het ons wel een interessante wedstrijd. De prijsuitreiking zou op Vlieland plaats vinden en
daar waren de meeste jongens nog niet geweest.
De mannen van het KIM konden niet aan deze wedstrijd mee doen. Hiervoor in de plaats ging een team van ……… school
mee welke in een WR1 gingen roeien.
Onze volgboot, de Pieter, zou de 2 sloepen vervoeren naar Terschelling.
Op de dag van vertrek werd nog getwijfeld of de wedstrijd wel doorging. De wind, die 5/6 bf sterk was, zat tegen het kritieke
punt van afgelasten aan. Er werd naar de organisatie gebeld of de wedstrijd doorging. Op dat moment werd besloten dat de
wedstrijd wel doorging maar op alternatieve wijze. Dit hield in dat er een keerpunt kwam aan het eind van het Schuitengat.
Vanwege de zeegang werd besloten om de sloepen op het dek van de Pieter te laden in plaats van te slepen. Wij gingen vanaf
Den Helder met de Pieter mee en de andere jongens gingen met de veerboot.
De reis was lang en vermoeiend maar ook wel gezellig. De aankomst op Terschelling was wel vreemd. Het lag nog vers in het
geheugen om daar roeiend aan te komen en nu kwamen we op een sleper binnen. Aangezien we ruim op tijd waren gingen
we West Terschelling even in op zoek naar een zonnebril voor John. Want ondanks de harde wind scheen de zon wel fel.
De wedstrijd:
Er werd verzameld in de kom achter de veerboot. Met 5 sloepen tegelijk gingen we van start. De haven uit viel wel mee. Maar
toen we de havenmond passeerden merkten we pas hoe sterk de wind was. Het roeien viel zwaar en de stuur had de grootste
moeite om de sloep recht te houden, dit begon al aardig op de HT te lijken. Om de 2 golven vielen we stil en moesten we weer
op snelheid proberen te komen. Het duurde vrij lang voordat we het tempo er een beetje in konden houden. Tot het keerpunt
heb ik meer boten gezien die ons inhaalden dan andersom. Onze sloep heeft moeite met de hogere golven om de snelheid
vast te houden, maar ja je kunt niet alles hebben. Even op de tanden bijten en doorgaan want we zijn gekomen om te roeien.
Het keerpunt werd gemarkeerd door een boei in de nabijheid van een schip van Rijkswaterstaat. Na het ronden van de boei
zochten we de snelste koers terug. Zo zwaar als het op de heenweg ging zo makkelijk ging het op de terugweg.
De snelheid van de golven lag net iets hoger dan wij konden roeien maar dit betekende wel dat we aan het surfen waren totdat
de golf ons inhaalde. Met de wind in de rug en gedragen door de golven scheerden wij over het water. De haven kwam al snel
in zicht en we konden de finish ruiken. Met een behoorlijk tempo draaiden wij de haven van Terschelling in opzoek naar de
finishlijn. Zij aan zij probeerden wij andere boten voor te blijven. Uit de wind konden we de snelheid nog iets opvoeren zodat
we niet meer ingehaald zouden worden. Maar waar was die finishlijn nou? Heeft iemand hem al gezien, zijn we er al voorbij of
moeten we nog een stuk? Dapper werd er verder geroeid. De bruine vloot werd gepasseerd maar nog steeds geen finishlijn.
He, daar ligt de Pieter! Andere sloepen minderen al vaart en ook wij besluiten te stoppen voordat we de tuppeware bak in
roeien, zoals dat later werd omschreven.
