De Maasrace in Rotterdam was voor het MBK roeiteam een nieuwe ervaring. Geen van de roeiers had al eerder aan deze wedstrijd mee gedaan. De route was iets ingekort wegens de vele festiviteiten maar was toch nog 15,3km. Hierbij is de heenweg, ongeveer de helft, stroomopwaarts   Aangezien ik de BOB was begon ik om 07.30 uur de teamleden op te halen. Sommigen stonden al te trappelen en anderen hadden weer eens wat vergeten. Dus een kwartier later dan gepland pikte ik John als laatste op waarna we richting Rotterdam vertrokken. We waren Den Helder nog niet uit toen onze claxon een eigen leven ging leiden. Spontaan begon hij te toeteren waarbij het steeds langer duurde voordat hij er mee ophield. Dan maar de bus aan de kant en even het stekkertje los trekken. Na dit kleine oponthoud gingen wij eindelijk op weg. Onderweg was het wat mistig maar redelijk rustig op de weg. We kwamen rond 10.00 uur in Rotterdam aan en dat was keurig op tijd. De trailer met de Pollux was nog onderweg dus wij gingen alvast inschrijven bij het nieuwe STC gebouw. De ontvangst was prima. Een lekkere bak koffie en een koek naar keuze stonden voor ons klaar. Terwijl onze stuur naar het pallaver ging gingen wij met drie roeiers naar de sloep om deze naar de start te laten slepen. Onderweg kwamen we bootsman Nol tegen en die vertelde dat we wel weer terug konden gaan want de sloep was al onderweg. Zogezegd gingen wij terug naar de kade om daar de Pollux op te wachten. Er ging een half uur voorbij en er waren al diverse sloepen aangekomen maar de Pollux kwam maar niet. Dan maar eens vragen aan een bestuurder van een rib of hij even om de hoek wilde kijken. Toen deze even later terug kwam en vertelde dat er 5 sloepen onderweg waren werden we al wat geruster. Inderdaad even later kwam er een schip de hoek om met 1, nee, 2, nee ook niet, 3 nee, 4 ook niet en 5 geen Pollux. Aan het aantal sloepen te zien lagen ze er bijna allemaal, behalve de Pollux! Nu begon ik toch wel ongerust te worden en inmiddels kwamen de andere teamleden en zelfs de bootsman op de kade staan. Waar o waar is de Pollux? De tijd begon te dringen want de sloepen konden elk moment verder richting startlijn worden opgesleept. Gelukkig kwam er even later een schip de hoek omdraaien met daarachter de Pollux. Door een communicatie fout aan onze kant stond er niemand bij de sloep en dat was wel nodig. Vandaar dat de Pollux als laatste sloep gebracht werd. We konden gelijk de sloep in en klaar maken voor het opslepen richting start. Onze stuur had besloten dat het een goede warming-up was als wij naar de start roeiden en daar waren wij het wel mee eens. Bij de Erasmusbrug aangekomen moesten wij bakboord uit onder de brug door de leuvenhaven in. Hier moesten alle sloepen wachten tot het sein werd gegeven om op te varen naar de startlijn. 5 minuten voor de start werd het sein gegeven om op te varen. Massaal probeerde iedere sloep bijna tegelijk onder de brug door te varen om de meest gunstige positie te bemachtigen. Het was een fraai gezicht om alle sloepen aan de start te zien. Als je van sloep naar sloep zou stappen kon je bijna de Maas oversteken. Niet veel later viel het startschot. Gelijk bulderde onze stuur, gelijk! Er werd een behoorlijk tempo ingezet en op het eerste stuk leek het wel of de meeste boten even hard gingen. Doordat de sloepen erg dicht bij elkaar zaten werden er hier en daar wat riemen geramd en werden de nodige verwensingen over het water gegooid. Na de eerste bocht begon het deelnemersveld al wat uit elkaar te vallen. Onder de kant zag ik uit mijn ooghoek de Trewes 1 bij ons weglopen. Maar ja dat zijn hoofdklasse bikkels dus daar moesten we maar niet te veel naar kijken. We roeiden op ons eigen hoge tempo door en probeerde onze eigen race te varen. Onder de kant kwam het cw wonder,"de"Brijbek", opzetten en dreigde ons voorbij te lopen. Dit kon toch niet kloppen er was duidelijk iets niet goed. Het slaggemiddelde lag vrij hoog en toch hadden wij het gevoel dat we sneller konden. En dan niet met de slagen maar door de slagen wat langer te maken. Er werd een langere slag ingezet en de sloep begon inderdaad beter en iets sneller te lopen. Langzaam maar zeker liepen wij weer weg bij de Brijbek om voor hen achter het Feijenoord eiland langs te roeien. Langs de oevers stonden verschillende mensen te kijken en zelfs aan te moedigen. Het was hier wat smaller dus er werden geen boten ingehaald. Eenmaal weer op de Maas aangekomen trokken wij het tempo weer lekker door richting het keerpunt. Vanuit mijn ooghoek zag ik een blauwe sloep die wij langzaam opliepen. Nog honderd meter we zijn bijna op het keerpunt, riep onze stuur! Toen zag ik dat die blauwe sloep de Trewes 1 was. We hadden hem toch weer ingelopen. Geloof me als ik zeg dat dit wel een goed gevoel gaf. Zij aan zij gingen we dwars de Maas over richting laatste boei die gerond moest worden voordat wij voor stroom aan de terugweg konden beginnen. Na het ronden van die boei liepen wij langzaam maar zeker weg bij de Trewes 1. We voelden ons goed en dit was een enorme kick om zo te roeien. We waren vlak bij de Haringvliet toen we de Jan van de Berg inhaalde. Echt bij ze weg roeien lukte niet en het leek er op dat zij het tempo omhoog hadden gegooid. Bij het indraaien van de Haringvliet konden wij de Jan van de Berg nog net voor blijven. Door het smalle kanaaltje met zijn bruggetjes konden zij ons niet passeren en moesten noodgedwongen achter ons blijven. Op de bruggen stonden weer vele mensen te kijken en te zwaaien. In de Leuvehaven aangekomen wisten we dat we vlak bij de Erasmusbrug zaten en dus ook aan het laatste stuk voor stroom konden beginnen. Zoals de organisatie al had voorspeld zat het venijn inderdaad in de staart. Er liepen beste golven over de maas die het ritme ernstig verstoorde. Iedere keer kwam de Jan van de Berg iets dichterbij. Het laatste stuk heb ik meer op de golven moeten letten om geen misslagen te maken dan op mijn omgeving. Op de site van de Maasrace stond een finishfoto waar we bijna gelijk met de Jan van de Berg over de finish kwamen. Petje af voor die dames! Even aan de kant en uitrusten zat er niet in. We moesten richting kraan want de bootsman wilde ook een beetje op tijd naar huis. Het kranen verliep zeer vlot dus wij konden voor de drukte richting het STC gebouw om even lekker te douchen. Na de heerlijke douche gingen we de kantine in voor een heerlijke ijskoude goudgele rakker. Als BOB zat ik vrij snel aan een sju maar de goudgele rakkers bleken niet zo snel te gaan. Sterker nog er zat net zo veel schuim als bier in het glas en dat ijskoude dat kon je ook wel vergeten. Gelukkig werd er later uit flesjes geschonken die wel koel waren want de muziek uit de jaren 50 kreeg de roeiers ook niet echt op de banken. De uitgebreide nasi hap was prima en toen maar wachten op de prijsuitreiking. In de eerste klasse met 9 deelnemers behaalden wij een 3e plaats en mochten ons 2e bekertje in ontvangst nemen. Met de beker op het dashboard verlieten wij het STC om in Rotterdam een terrasje te pikken. En dan wel 1 met een groot scherm om een stukje van het Nederlands elftal te kunnen volgen. We hadden een tijdje gezellig gezeten toen een aantal roeiers het mooi vonden. Op het beeldscherm was toch storing en het was inderdaad mooi geweest dus we besloten huiswaarts te keren. Onderweg probeerde we nog de 2e helft op de radio te volgen maar dat viel niet echt mee als er een man of 6 de wedstrijd van het sloeproeien gaan analyseren.   Het Maasrace avontuur zat er op. Het MBK roeiteam