Dit jaar konden we met tien roeiers deel nemen aan de Amsterdamse grachtenrace, mede doordat Micheal overgevlogen was uit Curaçao. Voor de meeste roeiers was dit dan ook de eerste keer dat zij in Amsterdam gingen roeien. We waren deze ochtend met twee voertuigen richting Amsterdam gereden alwaar we bij de kazerne hadden afgesproken. Terwijl Mathieu de inschrijving regelde reden wij via Heerhugowaard om Stephan op te halen. Ruim op tijd was iedereen aanwezig en liepen wij richting de kraan alwaar de Pollux lag afgemeerd. Jan stuurde ons onder het kantje langs de inmiddels gestarte sloepen tot achter de startlijn. Afgemeerd begon de voorbereiding voor de start. Vanaf de brug werden wij aangemoedigd door onze supporters die voor de gelegenheid van die mooie rode fietsen hadden gehuurd. Om 13.05 uur gingen wij van start. Met een iets hoger tempo dan afgesproken roeiden wij richting het IJ. Niet raar natuurlijk want iedereen wil als eerste de spoorbrug onder door. Onder de brug liet de schipper van een plezierbootje spontaan zijn gas los toen hij werd ingehaald door een roeiboot die bijna twee keer zo groot was. Dit gaf Jan de gelegenheid om de eerste bocht zo strak mogelijk aan te sturen en het IJ op te draaien. Hier werd tegen de wind in strijd geleverd tegen de whalers om ons heen. Zodra we wat uit de wind kwamen liep de snelheid weer op en konden we achter Het Witte Schuim gaan zitten. Door de smalle stukken bleven wij vlak achter elkaar aan varen tot Jan een gaatje zag en ons aanspoorde om in te halen. Met een enorme krachtinspanning konden we inhalen voordat we weer een brug tegen kwamen en zodoende als eerste daar onder door te varen. Lange tijd konden wij Het Witte Schuim Voor blijven doch maakte deze in de bochten steeds weer een paar meter goed. Het onvermijdelijke gebeurde toch. Terwijl jan een ruime bocht moest maken glipte Het Witte Schuim tussendoor en moesten wij hem wel voor laten gaan. In de krappere gedeeltes aangekomen merkten we gelijk wat de charme van deze wedstrijd is. Inhalen kan alleen met de nodige stuurmanskunsten en het vermogen om met maar een zijde van de sloep te roeien. Dat hierbij de sloepen en de riemen tegen elkaar aankruipen is meer dan logisch. Ook op dit stuk werden wij ingelopen door snellere sloepen waarbij Jan zijn best deed om deze de nodige ruimte te geven. Helaas vielen wij even stil omdat we anders de bloempotten van een woonboot roeiden maar hadden daarna wel meer ruimte om stevig door te roeien. Ondertussen werden we vanaf de kant en de bruggetjes aangemoedigd door de supporters op die rode fietsen. In de verte hoorden we een hoop rumoer en beseften we dat we in de buurt van de finish zaten. Zo goed mogelijk probeerden wij een weg te zoeken tussen de vele bootjes op het water richting de finish. Na een tijd van 2 uur en 45 minuten liepen wij over de finishlijn en lieten ons uitdrijven naar de kant om na te genieten van de wedstrijd. Onze supporters stapten aan boord en er werd onder het genot van een biertje lekker nagebabbeld. Helaas moesten we plaats maken voor het startschip waarop we besloten de Pollux op de kazerne af te meren. Nadat iedereen een frisse douche had genomen gingen we terug naar de feesttent. De sfeer was goed en met een broodje en een biertje was het goed toeven onder het zonnetje. De prijsuitreiking werd gehouden en hieruit bleek dat de mannen van de orkaan knap tweede waren geworden. Zelf zijn wij op een zesenzestigste plaats geëindigd. Op de terugweg moesten we diverse locaties af om de roeiers thuis te brengen waardoor we na het afleveren van de voertuigen om elf uur thuis waren en een geslaagde dag afsloten.   Het MBK roeiteam